سلام دوستان سال نو رو پیشاپیش تبریک میگم

کنار پنجره ی پاییز
دلم بهار را بهانه ی باران می گرفت
خطوط تند خیابان
خنده را بر لبانم خط زدند!

اقرار می کنم
اینجا هنوز بوی اقاقیا نمی آید!

اگر روزی برنگشتم
من خوبم
و دارم زندگی می کنم ...

روزیکه زادگاهم را ترک کنم دلتنگ خواهم شد برای هر آنچه که مرا وابسته ی خود کرده است .دلتنگ خواهم شد برای پنجره ی اتاقم که روزهای تنهایی ام را در لب پنجره می نشستم و به تما شای دشت زیبای جلوی خانه ی مان سپری میکردم..
دلتنگ خواهم شد برای شنیدن صدای پرستو هایی که هر سال فصل بهار در گوشه ای از حیاطمان برای خود آشیانه ای میساختند وآواز میخواندند.دلتنگ خواهم شدبرای باغچه ی کوچکمان برای نها ل های درختان کیوی برای گلهای رنگ رنگی که روزها در دل تنگ غروب با آنها از تلخی ها و شیرینی های زندگی ام سخن میگفتم.دلتنگ خواهم شد برا ی کوچه ای که سکوتش رادرهیچ جای دنیانمی توان یافت کوچه ایکه تمام دوران مدرسه را ازآنجا میرفتم وتنها کسی که حرمت این سکوت زیبای کوچه رادر هم می شکست باد بود که شکستن سکوتش هم زیبا بود .دلتنگ خواهم شد حتی برای علفهای هرز روی بلوار خیابان که صبح ها پا بر روی آنها میگذاشتم اما آنها شکایتی نمیکردند.دلتنگ خواهم شدبرای درختانی که یک عمر ازآنها برای نقاشی هایم الهام میگرفتم درختان خشک و پاییزی که تمام نقاشی هایم را پر میکرد .آری دلتنگ خواهم شد برای این شهر از کوچه هایش گرفته تا گرد وغبار نشسته بر روی آینه هااما دلتنگی زیاد من برای تمام کسانی است که یک عمر با آنها زندگی کردم و زندگی کردنرااز آنان آموختم اری اگر بروم دلم برای دو کبوتر عاشق زندگیم تنگ خواهد شد پدرم ومادرم که تمام هستی من هستند.

 

كاش براي عشق نيز روز قيامتي بود و آنگاه عشق ها در ترازوي عدالت خداوند سنجيده و تمام احساساتمان همانند طوماري از گردن آويزان مي شد.
آنگاه عده اي از خوشحالي طومارها را به ديگران نشان مي دادند و بقيه حسرت مي خوردند و التماس خدا مي كردند كه تنها يك فرصت يك فرصت تا دل شكستة عزيزشان را مرحم زنند و يا با عزيز مهربانشان دوباره هم آغوش شوند و مهرباني كنند همانند او .

ولي ديرست ديگر دير خداي مهربان عادل است عادل او گفت ، او هزاران بار گفت ، هزاران هزار بار گفت كه به يكدگر عشق ورزيد عشق ، به عزيزانتان مهرباني ، محبت و صداقت هديه دهيد آنها را نيازآريد و قلب زيبايشان را نشكنيد .
براي زنان مجازاتي سخت تر از مردان قرار مي داد و مي گفت من شما را با عشق آفريدم پس جهنم بر زناني باد كه از عشق زيبايشان نسار مردانشان نكردند و قلب بي عشقشان را گرم نكردند .
من زنان را سرشار از عشق آفريدم تا مرداني محكم و مهربان از دامانشان پرورده شوند آتش بر آنها باد كه مردان بي عشق و سرد را رها كردند .
من مرد را خالي از هرگونه احساسات و عواطف آفريدم تا زن عشق را به او بياموزد . براي مرداني كه عشق را آموختند ولي بكار نگرفتند عذابي سخت و آتشي گدازان فروزان كرد بواسطة آنكه آموختند و عشق نورزيدند به عزيزانشان و پاس نداشتند هاله محبت و مهرباني را و زن را تحقير كردند و خوار شمردند .
عذابي سخت خواهند ديد سخت بواسطه دوري از احترام به مخلوقات من .
و فرشتگان را فرمان داد كه در برابر تمام عشاق سجده كنند و آنها را گرامي و از بهترين بندگان بدانند بهترين و آنگاه همه عشاق در خانه هايي كه ديوارهايي از
لحظات عشقشان در دنيا بود آرام گرفتند . هر چه لحظات زيباي عشق در دنيا بيشتر احساس آرامششان بيشتر ...

و اما
و اما عشق هايي كه به يكديگر نرسيدند و از دنيا سفر كردند ، خداي مهربان در كنار همه گورهايشان گلهايي معطر و زيبا پروراند و بواسطة قرباني شدن آنها براي آنكه ديگران بخود بيايند همنشين زيبا رويانشان در آخرت كرد .

چه قيامتي مي شد اگر قيامت عشق هم بود .... چه قيامتي

 

 

مي خواهم اين بار براي تو بنويسم....
مي خواهم اين بار بعد از مدتها ،از غم و دلتنگي هايم ،
دل بکنم و براي تو بنويسم.
قلبم لبريز از شادي ست، شادي که تو به آن بخشيده اي،
شادي که بعد از سالها به کلبه ي کوچک قلبم سري زده
دستان پر مهر و محبت تورا از راهي دور مي گيرم و با
گرمي عشق به آن فشاري مي دهم گرماي دستم را پذيرا
باش اين تنها تحفه ايست که مي توانم به تو هديه کنم
من قلبم را، دلم را، احساسم را، روحم را و وجودم را
به نام تو مي کنم اينک اين تويي صاحب اختيار هر آنچه
که دارم، تو از اين پس فرمانرواي قلب کوچک من هستي
پس حکم کن،آنچه را که در دل داري، به زبان بياور آن همه
احساس و دوست داشتن را بگذار از شرم اين عشق لبريز از
سکوت گونه هاي قلبم گلگون شود، تو اکنون فرمانرواي اين
قصر کوچکي که از تمام ديوارهايش صداي غم و غصه بگوش
مي رسد مي خواهم اين بار براي تو بنويسم...
اين بار فارغ از همه ي دلتنگي ها و تنهايي ها با کلماتي مملو از
احساس و دوست داشتن، مي خواهم براي تو بگويم
بگويم که هستم، که همسفر جاده ي بي پايان عشق تو خواهم شد
به چشمانم نگاه کن و شوق راهي شدن را از آنها درياب
من با کوله باري از اميد همراه و همسفر تو خواهم بود
اين بار فارغ از همه ي دلمردگي و غم زدگي، براي تو مي نويسم

 

نفس عمیقی می کشم.
همه چیز بوی تو را دارد.
کلمه کلمه حرفهایم، لحظه لحظه نفسهایم، ذره ذره نگاه هایم، جای جای وجودم تو را مرور می کنند.
به آسمان نگاه می کنم ... . حالا مانده ام با کوچه ها چه کنم.
کوچه ها هم بوی غربت تو را می دهند.
هر چه نگاه می کنم، کوچه ها بن بست هستند.
راستش را بگو روی بال کدام فرشته بودی که از این بن بست پریدی؟
کاش مرا هم با خود برده بودی.
تو برای من نورانی ترین کهکشان آسمان عشقی.
من پرنده اسیری بودم که در خود به اسارت مانده بودم.
دیدن تو، مرا از خودم آزاد کرد و در تو اسیر نمود. و حالا با این همه اسارت احساس می کنم که آزادترین انسان روی زمین هستم.
من با یاد تو آزادم، حتی اگر هر شب تو را گریه کنم.
سکوتی غریب اطرافم را فرا گرفته است. همه چیز در سکوت دم کرده است، انگار زمان از حرکت باز ایستاده است.
تو که فراموشم کنی، دیگر زمان را می خواهم چه کار؟
زندگی را می خواهم برای چه؟
می خواهم به زودی ببینمت، کنار چهار راه دلتنگی، خیابان تنهایی، کوچه دوستی، بن بست عشق، پلاک محبت.
یادت باشد من ساعت دلتنگی، یک ربع مانده به دلهره، منتظرت هستم.
اگر خواستی می توانی یک ساعت قبل از حرکت برایم زنگ بزنی تا با هم هماهنگ شویم.
می خواهم برای دیدنت، یک سبد بوسه، یک عدد سیب سرخ بیاورم و جانمازی که پر از عطر محبت باشد.
تو هم اگر دوست داشتی برایم هدیه ای بیاور! خودت را با آن نگاه نجیبت.
نگاهی که از حادثه عشق سرشار است. می خواهم خودِ خودت را بیاوری.
می خواهم در نگاهت، حادثه عشق را دوباره مرور کنم.
می خواهم از دیدن دوباره ات، دوباره عاشق شوم، می خواهم نفس عمیقی بکشم.
و در حالی که در نگاهم نگاه می کنی، با تمام شادی ای که وجودم را سرشار می کند، بگویم:
" سلام ".
راه رفتن در کنار تو به من آرامش میدهد. تمام وجودم را وقف تو می کنم، حس عجیبی وجودم را فر ا می گیرد، وقتی که در کنارت هستم.
مغرور می شوم و دوست دارم نقش دوستی مان را بر آسمان آبی خدا نقش کنم تا همه بندگانش بدانند که دوستی و دوست داشتن لذتی دارد که با هیچ چیزی در دنیا قابل قیاس نیست. دوست داشتن میوه شیرین صداقت است.
دوستی های صادقانه به چنان لذت زایدالوصفی می انجامند که جز برای طرفین دوستی قابل فهم نیست

 

 

من اینگونه ام دخترکی که با سبدی از جنس تجربه در جنگل زندگی گام می نهد و تمشک های شوق و حسرت را با خارهای تیز شان میچیند تا مبادا کسانی که دوستشان دارد پس از او به هوای چیدن تمشک گرفتار خارهای تیز تقدیر شوند ، اما دخترک خوب میداند چه کسی را میشوددوست داشت و وای بر روزگاری که سقف اعتماد دخترک را سنگ حادثه ی بی وفایی بر سر رویا-های کالش آوار کند ، برای آنکه اول ببازی و سپس بسازی فرصت نیست ، تنها برای شناختن و ساختن اندک فرصتی باقیست . میان فراق و اشتیاق یکی را باید برگزید . عصر ، عصر سیب و فریب و رنگ و نیرنگ است ، ماه و نگاه ، آه و گناه ، لذت و حسرت ، هجرت و عادت ، عابر و مسافر و تفال و تحمل است .مدهوش آن نیست که مشغول جام و سرگرم باده است ، مدهوش آنست که از شام تا سحر برای باختن هستی خویش به بهای نگاهی آماده است ، پس او که بی باده آماده است دلداده است .

من تنها مسافر از دیار رسوایی و عابری از کوچه ، پس کوچه ی مه آلود ابهامم.گاهی لفظ غریب آشنا ،از شنا زیباتر است چرا که او گفت :" که با ما هر چه کرد آن آشنا کرد " ما هر دو غریبیم به صحرای وجودو آشناییم چرا که عطر احتمال بودن مرشدی مشترک ما را تا بدین جا به هم نزدیک کرده است .

فراموش نکردم وقت رفتنت را وقتی کسی جز تو مرا ندید و منهم کسی جز تو را ندیدم  . در این شرجی بی مثال که عشق به آسانی لابه لای  حجم وسیع گلدسته های سرشار از عطر باران خورده ی زلف های  موج دار پریشانت قابل دیدن است حال عجیبی دارم.اینجا دیدار موج میزند و اوج ، هوای پرواز به صعود قله ی یک فتح بی نظیر را کرده است  ، خلوص و خلسه درآمیخته اند ، چنان که ساحل روی فوران درد موج های آواره بی امان تاب میخورد و دستی نامرئی شاید شبیه دست تو بی آنکه بخواهد بشناسمش چینی نازک تنهاییم را با طرحی مخمل رویایی یک پونه ی وحشی بند میزند کسی حادثه را خبر میکند و عکس احساس برنده شدنم روی بلوری اندیشه می افتد ، باران یک ریز گوی سبقت را از اشک میبارید . صدای موزون و لطیف اسارت یک رها در قفس آسمان چشم تو خیره شد گان به سرنوشت را آزار میدهد و من همچنان تا رسیدن به تو پارو میزنم

 

 

اشکی در گذرگاه تاریخ

از همان روزی که دست حضرت قابیل                
گشت آلوده به خون حضرت هابیل
از همان روزی که فرزندان آدم
ـ صدر پیغام آوران حضرت باری تعالی ـ
زهر تلخ دشمنی در خونشان جوشید ٬
آدمیت مرد ٬
گرچه آدم زنده بود.

از همان روزی که یوسف را برادرها به چاه انداختند٬
از همان روزی که با شلاق و خون دیوار چین را ساختند ٬
آدمیت مرده بود .

بعد دنیا هی پر از آدم شد و این آسیاب ٬
گشت و گشت ٬
قرن ها از مرگ آدم هم گذشت ٬
ای دریغ ٬
آدمیت بر نگشت !

قرن ما ٬       
روزگار مرگ انسانیت است !
سینهء دنیا ز خوبی ها تهی است ٬ 
صحبت از آزادگی٬پاکی٬مروت ابلهی است ٬
صحبت از موسی و عیسی و محمد نابجاست ٬
قرن موسی چمبه هاست !

من که از پژمردن یک شاخه گل ٬
از نگاه ساکت یک کودک بیمار ٬
از فغان یک قناری در قفس ٬
از غم یک مرد در زنجیر ٬
حتی قاتلی بر دار !
اشک در چشمانم و بغضم در گلوست
و ندرین ایام ٬ زهرم در پیاله زهر مارم در سبوست
مرگ او را از کجا باور کنم ؟

صحبت از پژمردن یک برگ نیست ٬
وای ! جنگل را بیابان می کنند !
دست خون آلود را در پیش چشم خلق پنهان می کنند ٬
هیچ حیوانی به حیوانی نمی دارد روا
آنچه این نا مردمان با جان انسان می کنند.

صحبت از پژمردن یک برگ نیست
فرض کن مرگ قناری در قفس هم مرگ نیست
فرض کن یک شاخه گل هم در جهان هرگز نرست
 فرض کن جنگل بیابان بود از روز نخست
در کویری سوت و کور ٬
در میان مردمی با این مصیبت ها صبور ٬
صحبت از مرگ محبت ٬ مرگ عشق ٬
گفتگو از مرگ انسانیت است .